Tarihte sosyalist hareketin desteklediği emekçi kadınlara yönelik başlatılmış bugün tabi ki güzelim Türkiye’mizde de yerini çok geç buldu. Kutluyoruz tabi kutluyoruz da geçmişten bu yana herkes kendince bir anlam için kutluyor bugünü.

Emekçi kadınlar iş hayatındaki yerlerinin ne kadar önemli olduğunun kanıtı gibi kutluyor. Artık her meslekteyiz, her taşın altında alın terimiz var diye gururlanıyorlar. Aynı işi yaptığı erkek cinsinden daha az maaşa layık görülse de kutluyor.

Köyde yetişmiş, şehre gelene kadar ‘avrat’ dışında başka rolü olmamış kadın, oy kullanmaya giderken içten içe duyduğu gururla kutluyor, benim de söz hakkım var bu Cumhur seçiminde diyor sandıkta bir başınayken. Oy sonrası kendinden birkaç adım önde giden beyinin “Benim adama oy verdin dimi avrat?” sorusuna “He bey” diye cevap verse de kutluyor.

Erkeklerle sürekli mücadele halinde olduğu için erkekleşmiş, kadınsı zarafetten farkında olmadan uzaklaşmış feminist genç, ataerkil yapıya itiraz için kutluyor. Kendisi her konuyu erkek üstünlüğüne bağlamaya çalışıp, erkek gücünü kabul etmeyeceğim diye ben yaparım muhtaç değilim sloganı ile dolaşırken, erkeğiyle hayat yükünü hafifletmiş kadınları içten içe kıskansa da kutluyor.

Çalışan anne, evdeki stresini azaltmak için kutluyor. Ben de çalışıyorum yoruluyorum, ev işlerini beraber yapacağız, eşitlik var derken eşinden bulaşıkları toplamasını beklediği halde damlatan musluğu kendi tamir etmeyi aklından geçirmese de kutluyor.

Ben ise kadın-erkek eşitliğini abartmadan kutluyorum. Her anlamda eşit olamayız çünkü.  Hukuki alanda, siyasi alanda eşit olmalıyız eyvallah. Ama sosyal olarak eşitlik değil tamamlayan olmaktır önemli olan. Anne olma yetisini sana verdiyse Yaradan ve onun erkekliği senin kadın karnında gelişiyorsa zaten üstünsün en baştan. Öte yandan anne olmak için bir erkeğe sarılman gerekiyorsa eşitin değil, tamamlayanın olur o erkek. Ve sen doğru tamamlayanını bulduğunda eşitlik, özgürlük, öncelik için çabalamana gerek kalmadan kadınlığınla gurur duyan olursun.